روحش شاد "مهدی سهیلی".... این سروده ی زیبارو وقتی همسرم برام می خونه خیلی شعربرای من  زیباتر می شه.....وقتی که سکوت شیشه های بخارزده از بارون کنار ساحل  با هوای دلچسب صدای  اوهمراه می شه فریاد های دوستت دارم موج های دریا   دست ساحل را می گیره..واو دست مرا.....

                                        

                                    میان گریه گاهی خنده میکرد

لبش کار مه تابنده میکرد 

جوان زیر لب با خویش میگفت : 

- مه من ، دلربا شیرین دهانست 

(( میان" ماه من" تا ماه گردون )) 

(( تفاوت از زمین تا آسمان است ))

اینجااوج عشق است که در مه غلیظ احساس ما جریان تازه ی نفس های بیشمار یکی شدن را به جرعه ای می نوشد.....

جوان با چشم گریان ، گاهگاهی - 

بچین موج دریا خیره میشد 

غم و شوق و امید و نا امیدی -

بجان دردمندش چیره میشد

زمانی از ته دل ، ناله ها داشت

حکایت ها نهانی با خدا داشت 

گهی عاشق ز سوز سینه ی خویش - 

به روی یار ، گرد آه میریخت 

گهی با قطره های روشن اشک - 

ستاره بر رخ ان ماه میریخت 

ز اشک و آه ، طوفانی بپا بود 

(( خدای عشق )) آنجا (( ناخدا )) بود

خاطره ها رد پای ما هستند بر شن روزگار به اراده ی ما نمی مانند اما انعکاس آن در چشم آسمان همیشه جاودان است به شرط آنکه خودت باشی

و......عاشق باشی.....

یا حق

نوشته شده در ۱۳۸٩/٧/۱۱ساعت ۱:٠٥ ‎ق.ظ توسط شهره ماهی صفت نظرات ()